Η Ελπίδα φέτος αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ζακύνθου. Συνομιλώντας με μέλος της ομάδας μας μοιράζεται πώς η συμμετοχή της στο πρόγραμμα "Mental Health: an in-school approach", της έδωσε δύναμη να ακολουθήσει τους στόχους της χωρίς δισταγμούς, αλλά με συνειδητή πίστη στις δυνατότητές της.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Ελπίδα ασχολείται καθημερινά με αυτό που αγαπά, τη μουσική. Μελετά αρμονία, παίζει πιάνο και στοχεύει να σπουδάσει Μουσικολογία. Μιλώντας για τα επόμενα βήματά της, αποκαλύπτει ότι, παρόλο που οι σπουδές στην Αθήνα δεν ήταν η πρώτη της επιλογή λόγω φόβου για το άγνωστο, σκέφτεται τις επιλογές που ανοίγονται μπροστά της, λέγοντας στον εαυτό της ότι θέλει να τις εξερευνήσει.
Όπως τονίζει η ίδια: “αυτό ακριβώς μου άρεσε στο πρόγραμμα. Ότι μπορεί να σου μιλήσει ένας άγνωστος άνθρωπος και να σου πει τη δική του εμπειρία, τη δική του ιστορία και τι έχει ζήσει. Μπορεί να μας κάνει ένα ‘κλίκ’ να σκεφτούμε κάτι που δεν το είχαμε σκεφτεί, να ακούσουμε κάτι που δεν ξέραμε ότι θα μπορούσε να μας αρέσει, και απλά να μας ανοίξει κι άλλους ορίζοντες”.
Εξιστορώντας τι ένιωσε, όταν γνώρισε το πρόγραμμα, με πρωτοβουλία της καθηγήτριας τους, η Ελπίδα αναφέρει ότι το θεώρησε κάτι πρωτόγνωρο - δεν γνώριζε ότι προσφέρεται αυτή η δυνατότητα και αμέσως σκέφτηκε ότι “αυτό είναι πολύ καλό πράγμα για όλα τα σχολεία, μπορεί να βοηθήσει πολλά παιδιά!”.
Στην πρώτη live ομαδική συνεδρία που συμμετείχε ήταν αρκετά ντροπαλή, ωστόσο όσο περνούσε ο καιρός, συμμετείχε πιο ενεργά στο πρόγραμμα θέτοντας τις ερωτήσεις της στους/στις μέντορες με τους/τις οποίους/ες συζητούσαν. Όπως μοιράζεται μαζί μας “όταν κάτι με ενδιαφέρει πολύ, με πεισμώνει και θέλω να μάθω, οπότε φεύγει η ντροπή. Βασικά είναι ακόμα εκεί, αλλά θέλω να μάθω, όσο κι αν ντρέπομαι”.
Οι μέντορες συμβάλλοντας σε αυτή την κατεύθυνση, την ενθάρρυναν να ρωτά χωρίς φόβο, και παράλληλα να εμβαθύνει σε ζητήματα που την ενδιαφέρουν, καθώς, όπως αναφέρει η ίδια, αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος σε κάθε live ομαδική συνεδρία, και όχι μια επιφανειακή προσέγγιση ενός θέματος. Ακόμα, αναφέρει ότι κάθε συνεδρία ήταν αφορμή για περισσότερη συζήτηση τόσο με καθηγητές/τριες στο σχολείο όσο και τους/τις συμμαθητές/τριες της. Ένα ακόμα στοιχείο που την ενθουσίασε, όπως μας μεταφέρει, είναι η όρεξη με την οποία μιλούσαν οι μέντορες για το επάγγελμά τους, όπως ψυχολόγος ή συγγραφέας, καθώς σπάνια βλέπει ανθρώπους να μιλούν στα παιδιά με “τέτοια όρεξη και τόσο ενδιαφέρον σχετικά με την ιστορία τους και το μέλλον”. Ρωτώντας την Ελπίδα, τι είναι αυτό που της αρέσει περισσότερο στην αλληλεπίδρασή της με μέντορες, εκείνη απαντά “υπάρχει επικοινωνία με άλλους, μοιραζόμαστε κάτι και δεν είμαστε μόνο σε ένα κουτί. Μπορούμε να φύγουμε από αυτό. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να μιλώ και με άλλους ανθρώπους πέρα από τους καθηγητές μου, γιατί φεύγω από το comfort zone μου.”
Ξεδιπλώνοντας περισσότερες αναμνήσεις της από τις συζητήσεις με μέντορες, η Ελπίδα εκτίμησε το γεγονός ότι πέρα από τα επαγγέλματα συζήτησαν και για θέματα, όπως η συνεργασία με τους άλλους, ο σεβασμός και η ανεκτικότητα. Πιστεύει ότι συζητήσεις σχετικά με αυτά τα ζητήματα είναι ικανές να βάλουν κάποιον σε σκέψεις, ώστε όταν ενταχθεί σε μια ομάδα, να λειτουργεί έχοντας αυτές τις αξίες ως οδηγό.
Προχωρώντας τη συζήτηση στη μετάβαση από το σχολείο στην ενήλικη ζωή, η Ελπίδα μας μεταφέρει ότι στην τοπική κοινωνία δεν υποστηρίζεται συστηματικά η προετοιμασία των νέων για το μέλλον. Η συμμετοχή της στο πρόγραμμα τη βοήθησε να ανακαλύψει τις διαφορετικές προοπτικές που ανοίγονται μπροστά της, για παράδειγμα, θυμάται τη live ομαδική συνεδρία με μέντορα, συγγραφέα, ο οποίος την ενέπνευσε να έχει επιμονή και να κυνηγά τα όνειρά της. Όπως εξηγεί η ίδια, ο συγγραφέας, μέχρι να καταφέρει να εκδώσει το βιβλίο του, είχε βιώσει την απόρριψη περισσότερες από μια φορές, και η συζήτηση σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετώπισε μέχρι να επιτύχει το στόχο του, την ενθάρρυνε να μην τα παρατάει.
Στο σημείο αυτό είναι που η Ελπίδα μοιράζεται ότι θα ήθελε να είχε συναντήσει το πρόγραμμα νωρίτερα στη ζωή της, γιατί θα τις πρόσφερε κάτι που αναζητά διαρκώς: να εξερευνεί τις επιλογές της για το μέλλον. Όπως λέει και η ίδια, “υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, για τα οποία θα ήθελα να μάθω ή και να ακολουθήσω, πέρα από το πιάνο, όμως δεν είχα πρόσβαση σε πληροφορίες για αυτά, οπότε η συμμετοχή μου με βοήθησε σε αυτό. Δεν ήξερα καν, ας πούμε, πως υπάρχει δυνατότητα κάποιος να γίνει κριτικός βιβλίων. Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να συναντώ συγγραφείς, να διαβάζω βιβλία και να λέω τη γνώμη μου πάνω σε αυτά. Είναι κάτι που θεωρώ πως θα μπορούσα να κάνω”. Στοχεύοντας στο να ανακαλύπτει και να μαθαίνει, ώστε να βρει αυτό το οποίο επιλέγει συνειδητά να κάνει, η Ελπίδα εμβαθύνει λέγοντας “αυτό το mindset το απέκτησα στα 15 μου, ήταν μια πολύ σκληρή ηλικία μπορώ να πω, και έμαθα πολλά και χαίρομαι γι’ αυτό. Για παράδειγμα, αν έβρισκα μπροστά μου το πρόγραμμα τότε, πιστεύω θα με βοηθούσε αρκετά, στο τι θέλω πραγματικά, στη συνεργασία μου με τους άλλους, στο να υπάρχει μια ισορροπία στην ψυχολογία μου”.
Κλείνοντας, ρωτήσαμε την Ελπίδα, τι θα έλεγε σε ένα παιδί στην ηλικία της σχετικά με την συμμετοχή της στο πρόγραμμα. Η ίδια απαντά ότι θα το προέτρεπε να συμμετέχει ενεργά, επισημαίνοντας ότι “είναι life-changing, είναι κάτι που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή, τον τρόπο που σκέφτεσαι. Θα ήταν τέλειο, αν γινόταν μάθημα στα σχολεία. Τα παιδιά πρέπει να το συναντήσουν για να δουν ότι υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι πιο απέραντο να το πω κι έτσι”.
Ευχαριστούμε πολύ την Ελπίδα που μοιράστηκε με την ομάδα μας όσα αποκόμισε από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα - στοιχεία που θα την συνοδεύουν στο μέλλον.
